บรรยายด้วยคำคุณศัพท์

กระเป๋าใหญ่ ห้องเล็ก: คำนาม + 이/가 + คำบรรยาย

가방이 커요 กระเป๋าใหญ่ 방이 작아요 ห้องเล็ก 친구가 많아요 เพื่อนเยอะ 사람이 적어요 คนน้อย

ตรงนี้ภาษาเกาหลีเหมือนภาษาไทย: คำบรรยายเป็นภาคแสดงได้เอง ไม่ต้องมีคำว่า “เป็น” หรือ “คือ” มาคั่น จึงไม่เติม 이에요 ที่ต่างคือสิ่งที่ถูกบรรยายต้องมี 이/가 และคำบรรยายลงท้ายด้วย 요 เหมือนคำกริยา รูปประโยคนี้เคยเห็นแล้วใน 이거 비싸요 ส่วน 친구가 많아요 คือวิธีพูดว่า “มีเพื่อนเยอะ”

คำคุณศัพท์ผันเหมือนคำกริยา

작 + 아요 = 작아요 많 + 아요 = 많아요 좋 + 아요 = 좋아요 적 + 어요 = 적어요 คำพวกนี้เรียกว่า คำคุณศัพท์ รูปพจนานุกรมลงท้ายด้วย 다 เช่น 작다 많다 และเลือก 아요 / 어요 ด้วยกฎเดียวกับคำกริยา

รูปอดีตก็ทำแบบเดียวกัน: 어제 사람이 많았어요 เมื่อวานคนเยอะ เพราะผันได้เองอย่างนี้ จึงไม่มีการเติม 이에요 ต่อท้ายคำคุณศัพท์

ㅎ ในตัวสะกดไม่ออกเสียงหน้าสระ: 많아요 [마나요] 좋아요 [조아요]

รากคำลงท้ายด้วย ㅡ: 바쁘다 → 바빠요

바쁘 + 아요 = 바빠요 ยุ่ง 나쁘 + 아요 = 나빠요 ไม่ดี 예쁘 + 어요 = 예뻐요 สวย 크 + 어요 = 커요 ใหญ่

สังเกตว่าสระ ㅡ ท้ายรากคำหายไป แล้วสระของพยางค์ข้างหน้าเป็นตัวตัดสิน: 바 กับ 나 มี ㅏ จึงได้ 아요 ส่วน 예 ได้ 어요 และ 크 ไม่มีพยางค์ข้างหน้า จึงได้ 어요 ขั้นนี้ไม่ต้องท่องเป็นกฎ จำสี่คำนี้เป็นคู่ก็พอ

มากแค่ไหน: 아주 너무 조금 정말

가방이 아주 커요 ใหญ่มาก 이거 너무 비싸요 แพงเกินไป 오늘 조금 바빠요 ยุ่งนิดหน่อย 옷이 정말 예뻐요 สวยจริง ๆ

คำบอกระดับวาง หน้า คำคุณศัพท์ ติดกันเลย กลับกับภาษาไทยที่พูดว่า “ใหญ่มาก” 너무 เดิมแปลว่า เกินไป แต่ในภาษาพูดใช้ในความหมาย “มากเลย” บ่อยมาก 너무 예뻐요 จึงเป็นคำชม

คำที่สร้างจาก 있어요 / 없어요

맛있어요 อร่อย ↔ 맛없어요 ไม่อร่อย 재미있어요 สนุก ↔ 재미없어요 ไม่สนุก

ข้างในคือ 맛 (รสชาติ) และ 재미 (ความสนุก) ตามด้วย 있어요 หรือ 없어요 ตามตัวอักษรคือ “มีรสชาติ / ไม่มีรสชาติ” “มีความสนุก / ไม่มีความสนุก” คำตรงข้ามจึงได้จากการเปลี่ยน 있어요 เป็น 없어요 เหมือนคู่ มี / ไม่มี ที่เรียนในหน่วยที่ 3

맛없어요 ออกเสียง [마덥써요]

좋아요 กับ 좋아해요

저는 커피가 좋아요 กับ 저는 커피를 좋아해요 แปลเป็นไทยได้ว่า “ฉันชอบกาแฟ” ทั้งคู่ แต่เป็นคนละคำ

좋아요 (รูปพจนานุกรม 좋다) เป็นคำคุณศัพท์ แปลว่า ดี ประโยคแรกพูดจากฝั่งกาแฟว่า “สำหรับฉัน กาแฟดี” จึงใช้ 이/가 ส่วน 좋아해요 (좋아하다) เป็นคำกริยา แปลว่า ชอบ มีกรรม จึงใช้ 을/를 คำช่วยจึงเป็นตัวบอกว่าคำท้ายต้องเป็นคำไหน